Muziekfestival InDNegev in de Negev-woestijn

Israël draagt een grote last met zich mee, die zich vooral in de hoofden van veel terughoudende mensen uit. De ogen van vrienden, bekende en familieleden worden groter wanneer ik hen vertel over mijn reis, en de vraag 'Is dat niet gevaarlijk?', gevolgd door het vaak uitgesproken 'Pas op jezelf!', laat meestal niet lang op zich wachten.

Toch zijn dit land en zijn cultuurmetropolen Tel Aviv en Jeruzalem niet alleen verrassend dichtbij in vlieguren, maar ook als reisbestemming veel aantrekkelijker (en veiliger) dan men misschien denkt. Dit verslag moet met clichés en angsten afrekenen en het land, zijn open, trotse mensen, de overzichten van culturele diepgang, evenals het absoluut fantastische eten ook op jouw reisdoel-lijst zetten - het liefst helemaal bovenaan!

Want de werkelijke reden voor de reis is bijzonder voor mij: het InDNegev-festival in de zuidelijke Negev-woestijn wordt jaarlijks opgeluisterd door meer dan 130 bands en bijna 9.000 bezoekers met geweldige muziek en een zorgeloze sfeer. Ik ben zelf muzikant en werkzaam in de sector, heb al het een en ander aan muziekfestivals gezien - maar nog nooit was het zo dat ik geen enkele artiest kende.

Hier zijn geen grote namen, geen 'Kings of Leon' of 'Radiohead', maar uitsluitend muzikanten uit Israël, die zich soms afwijken van de populaire pop paden, soms trouw eraan.

Ver weg lijken de beelden op televisie van het militaire geschut en brandende straten, wanneer ik in het mooie, maar niet te opzichtig 'Crown Plaza'-hotel met uitzicht op zee aankom.

Ik denk aan de regenachtige stad Amsterdam, terwijl ik me onder de volle zon en 30 graden door de smalle straatjes beweeg en me wijd maak voor de eerste culinaire lokale smaak van het land: de schawarma, een wellness-sandwich gesneden van lams- of kipspiezen. Heel anders dan bij ons, het brood is zachter, het vlees intensiever (pittiger) gekruid, een echte maatstaf voor schawarma.

Verder gaat het met de fiets langs de kust naar Jaffa, naar de oude stad, met prachtige moskeeën en kerken, een haven, de landelijk bekende markt met voedsel, kleding, allerlei rommel en eettentjes. In vergelijking met andere, meer uitgestrekte oude stadwijken is Jaffa vrij klein, en toch kan men hier, dankzij de kronkelige straatjes, gemakkelijk een halve dag doorbrengen.

Wie honger heeft, kan het beste bij 'Dr. Shakshuka' binnenlopen. De stadsbekende corpulente man heeft de doctortitel zelf gegeven, omdat hij een van de beste shakshuka's van de stad maakt (een smaakvolle tomatensaus met gepocheerde eieren, waarbij brood wordt gedipt).

Daarna gaat het verder op de Rothschild Boulevard, een straat die de Tel Avivers beschouwen als een mooie en parade-allee. Er heerst levendig verkeer, talloze (deels luxueuze, deels 'gewone') winkels verfraaien de lange straat. Erg leuk om te winkelen! Ook gezellig dineren kan hier, bijvoorbeeld in de 'Social Club', een van de bekendste mediterrane restaurants van de stad.

Toegegeven, dat is al heel lekker, maar een goede pasta kan ik (of ik) ook maken in Amsterdam, het trekt me dan ook meer naar de gezellige lokale eetgelegenheden, vrij naar Erich Kästner: 'Narren bezoeken in een vreemd land de musea, wijzen gaan naar de tavernes.'

'Port Sa'id' is zo'n parel: Hier worden met de versste ingrediënten modern geïnterpreteerde Israëlische mezze geserveerd. Bestel een paar borden en een 'Goldstar'-bier, deel het brood vriendschappelijk en dip vrij tussen de gerechten. Zo doen de andere jonge Israëli's het ook, die hier in grote getale komen. Vooral de hummus en de gekoelde knoflookbonen zijn waanzinnig goed.

Wie nog niet genoeg heeft: Het nachtleven van Tel Aviv is berucht. Voor een club ben ik te moe, dan toch liever een laatste drankje in een bar. Daar zijn we gelukkig: Het 'Teder' in een achterafstraat die overdag bevolkt is door markten en winkels biedt vandaag live-radio met ontspannen, elektronisch getinte popmuziek, daarbij frisse drankjes en ontspannen, open en behoorlijk hip geklede Israëli's.

De zaak lijkt, zoals veel andere bars en clubs in de stad, zijn locatie elke paar weken te veranderen - dus raadpleeg Google voor jouw bezoek.

Wie (nog steeds) honger heeft, kan hier pizza bestellen, naast de kip schnitzel een van de populaire importen van het land. Hier eet J-E-D-E-R.

Tel Aviv is bovendien de stad van kunstenaars, schilders en galeristen; zo toont de tentoonstelling 'Hipstory' van Amit Shimoni beroemde persoonlijkheden uit politiek, pop en religie in hipster-outfit.

Ik vind het hier zo leuk dat ik graag nog voor een tot tien biertjes zou blijven. Maar het festival wacht, en ik vermoed op dit punt al dat ik vannacht iets slaap 'inhaal'... Verstand wint het van dorst.

Met een vrolijk 'Shalom!' worden we verwelkomd door de sympathieke organisatoren van het festival bij de accreditatie voor het terrein. En zoals blijkt, zijn ze hier allemaal uiterst vriendelijk en ontspannen!

Het festival, dat zich voornamelijk richt op de alternatieve muziekscene en bewust afziet van bierreclame en topacts, wordt beschouwd als het grootste en meest invloedrijke muziekgebeuren van het land en viert dit jaar zijn 10-jarig jubileum.

In 2006 zag het hier nog anders uit: Een paar vrienden hadden het idee om wat muziek te maken, reden met een aggregaat de woestijn in en nodigden een paar mensen uit. Dit groeide en groeide, nu bevolken bijna 130 bands en 9.000 mensen het terrein en dwalen ze rond tussen de podia, eetstalletjes en kunstinstallaties.

Het duurt drie weken om de grote en kleine podia (zes in totaal) samen met techniek en verlichting op te bouwen. Logischerwijs heeft het driedaagse festival zich moeten professionaliseren, en toch lijkt niemand hier te hoeven werken; iedereen staat ten dienste van de jonge en oudere artiesten die hier optreden.

De sfeer kan worden omschreven als een mix van 'Fusion' en 'Burning Man'. Het schier eindeloze woestijnzand creëert een bijzondere, bijna afgesloten sfeer; ver van alles denk ik hier alleen aan het moment, een kleine parallelwereld.

Veel (gedurende het festival steeds groeiende) kunstwerken, handgemaakte spullen te koop en heerlijk, voornamelijk veganistisch eten geven de vrije geest, maar niet het commercie voldoende ruimte om zich te ontplooien.

Ik heb me weliswaar met een groot deel van de bands beziggehouden, maar uiteindelijk leer ik zoveel mensen kennen dat ik mijn planning in mijn zak houd en me door anderen laat leiden.

De muzikale kwaliteit is doorlopend opmerkelijk hoog, de mix van Hebreeuwse en Engelstalige muziek is ongeveer 50/50 - soms zelfs binnen een nummer. Hier is een selectie van mijn persoonlijke hoogtepunten met de onvoorwaardelijke aanbeveling om erin te horen:

De opening van het festival: Twee totaal door het lint geslagen meiden draaien de klok 30 jaar terug en brengen de punkgeest die nog ergens rondvliegt in Berlijn-Kreuzberg weer tot leven. Geweldig.

Een volle theelepel 'Foals', een paar gram 'Metronomy' en een klein mespuntje 'Prince' - klaar.

De verrassing op het kleine 'Elephants'-podium. Voor mij de 'Sade' van Israël!

'Rage Against The Machine' is al leuk, maar iemand is vergeten om hun geluid naar het nieuwe millennium te transporteren. Gelukkig zorgt Jeronimo daarvoor.

Pogo, energie, goede sfeer en soms wat lawaai. Geweldig!

Deze show heeft me van nummer tot nummer meer in zijn greep gekregen. Geweldige melodieën, soms fragiel, vaak dansbaar en absoluut charmant.

Dankzij de vele geweldige, openhartige en genereuze mensen ga ik tijdens geen van de tweeënhalve dagen voor 4 uur naar bed. Dit keer is dat in een kibboets, dat zijn kleine, autonome en beveiligde Israëlische dorpen, genaamd Ze'aalim. De bungalow accommodatie 'Orim Lodge', met een zwembad en een geweldige hot pot met water uit een diepe, hete bron, is vrij nieuw en slechts een paar minuten met de auto van het festival af.

Met moeie ogen (één daarvan traant) verlaat ik het festival op de laatste dag rond het middaguur. Ik heb het gevoel dat ik dichter bij de Israëliërs ben gekomen. We hebben samen gesproken, muziek geluisterd, gedronken en gefeest. Dat is het mooie aan reizen; deze onzekere momenten waarin het laten gebeuren belangrijker is dan de openingstijden van een prachtige kathedraal.

Ik raad iedereen aan die ook maar een beetje voor reizen en muziek voelt, om een kaartje voor volgend jaar te bemachtigen.

De laatste halve dag breng ik door in Jeruzalem - en ben verbaasd hoe sterk deze stad verschilt van Tel Aviv. Iemand zei tegen me dat Jeruzalem 'de Disneyland voor gelovigen' is - en hij had gelijk. Het geloof is hier alom aanwezig, de gehele dagelijkse rituelen, de gebouwen, de stad, de lucht onderwerpen zich aan de religie. Prachtig ook het stadsgezicht dat met de stralen van de ondergang van de zon goudachtig glanst.

We wandelen door de smalle straatjes, waar Jezus ooit zijn kruis heeft gedragen, en zien duizenden jaren oude stenen, tegels en gebouwen. Het indrukwekkendste is echter de Klaagmuur. We kennen haar van televisie, waar we mannen, met of zonder religieuze kledij, met gesloten ogen in beschouwing en boete zien verzonken.

Maar sta je daar middenin, dan voel je de kippenvel: Zelden heb ik me zo onder indruk gevoeld en tegelijkertijd oncomfortabel. Het geloof, de cultuur - alles wat achter deze dingen schuilgaat, die hier ritueel worden gevierd - zijn ongrijpbaar ver weg van ons dagelijks leven.

Ik voel me als in een dierentuin, met het verschil dat ik in de kooi zit. Om respectvolle redenen laat ik foto's achterwege, en toch: Het is een unieke ervaring die zich in mijn geheugen brandt en die ik iedereen zou aanraden.

Mooi, mooier - Israël!

Wie zich van zijn vooroordelen bevrijdt, opent de deur naar een land vol culturele diepgang en een open geest, die je altijd met even open armen verwelkomt. Indrukwekkend ook het festival met zijn schier overweldigende verscheidenheid aan Israëlische muziek, die ook in onze kringen veel meer aandacht verdient. Ik kijk uit naar volgend jaar!

Wil je altijd de beste reis- en insiders tips ontvangen? Volg me dan op Facebook, Instagram, Pinterest, Threads of abonneer je op mijn Nieuwsbrief om regelmatig updates en exclusieve tips te krijgen.

Dank

Een grote dank aan de geweldige organisatoren van het Israëlische Ministerie van Toerisme, onze uiterst vriendelijke en alwetende gidsen en Amit Hevrony van het InDNegev-festival, die mij te allen tijde met advies en daad terzijde stonden.