Uganda Gorilla Trekking ervaring

Droom je ervan om ooit in je leven heel dichtbij de bedreigde berggorilla's te komen? Deze droom koesterde ik jarenlang, totdat ik eindelijk mijn wens kon vervullen. Hier vind je mijn ervaring en tips over de fouten die je moet vermijden in het Bwindi National Park in Uganda.

De helaas zeldzaam geworden berggorilla's zijn alleen in Uganda, Rwanda en de Democratische Republiek Congo in de regenwouden te vinden. Meer dan de helft van de laatst getelde 604 berggorilla's in 2021 leeft in Uganda (Bron).

In Uganda is het mogelijk om te gaan gorilla-trekken in het Bwindi Nationaal Park en het Mgahinga Gorilla Nationaal Park (Virunga Nationaal Park aan de grens met Rwanda en Oost-Congo). Een paar van de gorillafamilies zijn hier gewend aan menselijke bezoekers. Men noemt dat in vaktermen "habitué".

Een bezoek aan de gorilla's is duur. Maar om eerlijk te zijn vind ik dat goed zo. Hoe vaak in je leven heb je de kans om een berggorilla in het wild van zo dichtbij te zien? Met je vergunning worden niet alleen de ranger betaald, die onder andere hun leven riskeren (bron), maar ook de beschermingsprogramma's voor gorilla's ondersteund. Door het feit dat lokale rangers en gorillagidsen geld verdienen door de trektochten, hoeven ze geen gorilla's meer te jagen voor vlees. Dat was in het verleden anders en is een positieve ontwikkeling.

Om ervoor te zorgen dat je niet dezelfde "fouten" als wij maakt, raad ik je aan om eerst dit reisverslag over onze gorilla-trekking in Uganda te lezen. Daarna de tips, hoe je het beter doet dan wij!

Hier vind je het complete reisverslag over de dag waarop we de gorilla's in Uganda bijna hebben gemist. Waarom, kun je hier lezen.

Zodra je je vergunning voor een specifieke dag en een specifieke vertrekplaats hebt geboekt, krijg je het ontmoetingspunt toegewezen en word je aan een groep toegewezen. Achteraf gezien hadden we de vergunningen via onze accommodatie moeten boeken, zodat we een nabijgelegen ontmoetingspunt toegewezen kregen. Dat de rit door het regenwoud in het regenseizoen een onmogelijke opgave is, wisten we toen nog niet. Nu weten we het beter. Lees verder voor ons chaotische verhaal.

Tijdens mijn 3-daagse verblijf in het Bwindi Nationaal Park verblijf ik in de Bwindi Lodge. In 1999 geopend als tentenkamp, is deze accommodatie tegenwoordig de modernste eco-lodge in Buhoma. Hier is het uitstekend vertoeven. Direct na aankomst horen we dat de R-Groep (Rushegura gorilla-groep) vaak het bos verlaat en de velden van de lodge bezoekt. We waren hier twee dagen te laat.

Na onze aankomst wordt ons eerst uitgelegd waarom het totaal belachelijk is dat onze vergunningen voor Ruhija en niet voor Buhoma gelden. Tot dat moment hadden we ons nog geen zorgen gemaakt over de locatie van de gorilla-trekking. Dat de keuze van de locatie heel belangrijk is, wordt ons nu uitgelegd: We zijn in het regenseizoen in het Bwindi Nationaal Park. Er zijn verschillende ontmoetingspunten voor gorilla-trekkingen rond Bukoma.

Omdat de overheid te laat begonnen is met het verbeteren van de weg tussen Buhoma en Ruhija, is de staat niet goed. Een doortocht door het bos lijkt bijna onmogelijk (verderop heb ik een kaart voor een overzicht van de situatie en een afbeelding van de 'weg' toegevoegd).

Maar Pietrus, die verantwoordelijk is voor de activiteiten in de lodge, neemt onze vergunningen ter hand en neemt onmiddellijk contact op met de Uganda Wildlife Authority, die de vergunningen uitgeeft. Vaak worden op korte termijn vergunningen geannuleerd en misschien kunnen we alsnog vergunningen voor Buhoma krijgen (hier is geen geld terug, als je niet op het ontmoetingspunt verschijnt).

Dus er wordt het volgende plan opgesteld: Vertrek om 5.30 uur, ontbijt om 5 uur. De Bwindi Lodge regelt een gewapende rangers, zonder wie we het bos niet mogen doorkruisen. Waarom niet? In het Bwindi Nationaal Park zijn er nog wilde 'bosolifanten' die 's nachts op de paden slapen en behoorlijk agressief zijn.

We zijn ook bijna op tijd en om 5.40 uur vertrekken we met Pietrus en de ranger. In het begin is de weg goed en ik vraag me af waarom iedereen (weer eens) zoveel angst heeft aangejaagd met hun zorgen. Pietrus schudt zijn hoofd en zegt: 'Wacht maar tot we het bos binnengaan...'. Langzaam begint het me te verontrusten, het is nog stikdonker.

De angst van de locals is niet ongegrond. Nadat de eerste meters in het bos nogal glibberig en modderig zijn, wordt de piste steeds erger. Op een gegeven moment verandert de hobbelige weg in een modderige weg: De ondergrond bestaat alleen nog maar uit water en diepe modder. Ik heb het gevoel dat ik over zeepglijbaan glijd.

De controle over de auto heb ik absoluut niet meer. De auto rijdt met mij, niet ik heb de controle. Zo voelt het tenminste, terwijl we de serpentines naar beneden glijden.

In mijn hoofd zijn er nog maar twee gedachten: Rijden zodat we niet vast komen te zitten en: ik wil absoluut naar de gorilla's. Die wil drijft me aan om niet in paniek te raken. De dageraad breekt aan en de modder voor ons wordt steeds duidelijker.

Kort voor 7 uur is het definitief afgelopen. Een theelaster maakt een einde aan onze glijpartij. Hij zit diep vast in de modder. De banden zijn nauwelijks nog zichtbaar. Wat nu? Ik laat mijn hoofd op het stuur zakken en zet de motor uit. Ben ik opgelucht dat er niets is gebeurd of gewoon boos dat ik me niet beter met de vergunningen heb bezig gehouden? Mijn hoofd is leeg, de gorilla's zo dichtbij en toch onbereikbaar...?

Pietrus stapt uit, informeert bij de gestrande chauffeurs naar de toestand en zoekt naar ontvangst voor de telefoon. Blijkt dat de vrachtwagen (zonder vierwielaandrijving!!!!) sinds de avond ervoor vastzit. Eruit komen? Pas als er genoeg mensen uit de omliggende dorpen zijn bijeengebracht en klassiek duwen. Prima.

Pietrus komt terug naar de auto en verklaart dat hij de Uganda Wildlife Authority heeft bereikt. We moeten nu 20 minuten wachten om te horen of we met een andere groep mee kunnen. Naar Ruhija, zegt hij, zullen we het niet meer halen. Aan de vrachtwagen is geen doorkomen mogelijk, ik wil ook helemaal niet meer verder rijden op deze weg. Of nu 350 $ gewoon weg zijn? Dat zou me echt kwaad maken.

Pietrus komt op een gegeven moment weer terug en verklaart dat we om moeten keren en naar een andere locatie moeten gaan. Van daaruit moet hij opnieuw bellen met de Uganda Wildlife Authority en onderhandelen dat we met een andere groep mee kunnen. Hij neemt de modder onder handen en rijdt de auto achteruit uit de diepe modder. Daarna neem ik weer het stuur over en beheers ik op de een of andere manier de nauwelijks verbeterde hobbelige weg met het motto: Ogen dicht en door.

Bij het nieuwe afgesproken 'ontmoetingspunt' (we zijn in het niemandsland van de nevelbossen op een onverharde weg) komen we omstreeks 7.40 uur aan.

Pietrus vraagt naar onze gorilla-vergunningen en de paspoorten. Weer wordt er gebeld. Geduld is vandaag echt gevraagd.

Kort na 8 uur krijgen we eindelijk het GO! Over opnieuw slechte paden rijden we naar Mayange, een klein dorp in de bergen, en wachten.

Ongeveer 8 dragers (Porter) staan al klaar en wachten op ons om geboekt te worden. Voor 15 - 20 $ raad ik je aan om absoluut een drager voor je camera of rugzak te boeken. Kort voor 10 uur komen dan eindelijk ook de gidsen en sporenlezers (Tracker) aan.

Een uitgebreide briefing gaat niet door. We krijgen slechts te horen dat we alleen naar de gorilla's van de Habinyanja-groep mogen. Geen andere toeristen die in de weg staan! Perfect!

De uitspraak 'Zelfs de trackers hebben vandaag de gorilla's niet gevonden.' kennen we inmiddels van het chimpansees-trekken in Kyambura Gorge. Of het vergelijkbaar eindigt? De chimpansees hebben we drie dagen eerder niet gevonden.

Het is tijd om te gaan. Eerst over de velden van de boeren, omhoog. Dan het bos in. Hoog, omlaag, hoog, omlaag... Op meer dan 1.400 m een zaak die je de adem ontnemen kan. Het is modderig. Daarbij glibberig, steil en op een gegeven moment staan er planten met doornen in de weg. Het moeilijkste in Bwindi is niet het constante op en neer, nee, het is de grond onder je voeten die de hoogste concentratie vereist.

Kijk je te vaak naar beneden, dan verstrik je in doornen of schlingplanten die voor je groeien. Impenetrable betekent zoveel als ondoordringbaar. Nu begrijp ik ook waarom. Het regenwoud is zo dicht dat er nauwelijks daglicht doorgaat. Het is schemerig en somber. Tegen de daglicht komt de regen heel goed door het loof boven ons. Na een uur begint de regen. Natuurlijk, het is ook regenseizoen en we zijn in het regenwoud. De kans op een trekking zonder regen is klein.

Een half uur later eindelijk het radiosignaal: De trackers hebben de gorilla's gevonden. Bij het naderen van de groep communiceren de trackers alleen nog met roepnamen. Het regenwoud wordt ondoordringbaar. Er is geen doorkomen aan bij de trackers 100 meter boven ons. Dus wordt gewoon het pad met machetes vrijgemaakt. Plotseling maakt het een scheur. Een lange doorn scheurt mijn broek bij de knie open. Maakt niet uit. Verder met de tocht, want ons wordt verteld dat we snel moeten zijn, de gorilla's zijn in beweging. Geen goed teken.

We stoppen. Nu is er de mogelijkheid om de camera's uit te pakken, nog even te drinken of de bush-toilet te gebruiken. Daarna blijven de dragers achter. Ik kan nog geen gorilla zien, laat staan horen. Het bos is te donker, het regent steeds harder en de helling is erg steil. Ik vind nauwelijks houvast, te glibberig is de grond onder me. Het dichte bos doet zijn naam eer aan: Voor me een deken van varens, planten met doornen en schlingplanten.

Vanaf nu tikt onze klok - we blijven een uur bij de gorilla's. Wanneer een van de trackers met zijn machete een paar takken verwijdert, zie ik plotseling de silverback - tenminste zijn hoofd en de machtige rug.

Hij kijkt in onze richting en dan zie ik het: Hij houdt een klein baby in zijn arm (De foto met baby is helaas onscherp - te veel takken staan in de weg).

Van de rest van de 17-koppige groep zie ik niets. Ze zijn al verder gegaan. Alleen de leider zit nog en wacht. Plotseling een geluid en luid geritsel. Blinkend draait de silverback zich om en begint een simulatie-aanval in onze richting. De gidsen richten zich op en lachen luid.

De silverback verdwijnt, het baby in zijn kielzog. Ook wij glijden de glibberige helling naar beneden. Met de camera in de hand is dat een behoorlijke uitdaging. Meerdere keren glijd ik weg, zonder te vallen. De gorillagroep pauzeert altijd maar kort en gaat dan weer verder. Soms kunnen we korte blikken op de voorliggende gorilla's en hun jongen opvangen. Ook de Blackback (de 'stoormaker' en opvolger als silverback) klimt even kort tussen twee bamboestengels, schudt daar krachtig aan en trommelt, voordat hij weer in het struikgewas verdwijnt.

We glijden verder, drie trackers maken het pad vrij. Plotseling staan we op een klein plateau, open plek zou overdreven zijn. Het is nog steeds donker. De silverback zit rillend onder een boom, alsof hij het koud heeft. Dat zou me niet verbazen.

We vangen een korte blik op Elsa's baby, die zich kort van de silverback verwijdert.

Ik ben kletsnat, fotograferen met een grote camera heb ik al lang opgegeven. Te veel angst voor waterschade, te moeilijk om de beelden scherp te krijgen tussen al die takken en bladeren. Ik wil gewoon genieten.

Wanneer de trackers een stap dichterbij komen en de jongere nieuwsgierige gorilla's zich naar ons toe bewegen, heeft de silverback er genoeg van en begint gelijk drie schijnaanvallen achter elkaar. Hij laat ons heel duidelijk zien wie hier de baas is. Van het ene op het andere moment staat hij ineens nog maar een meter voor ons en de trackers. Wat een massa en deze snelheid - wauw!!! Instinctief maak ik een stap opzij. 'Blijf niet bewegen' - ja nee, dat is duidelijk.

Wie blijft er stil staan als er een silverback van meer dan 200 kg op je afkomt? De gidsen vinden het grappig, ze slaan met takken in zijn richting en lachen.

Op een gegeven moment lijkt de silverback zich toch te ontspannen. We krijgen een show te zien, die niet bij elke trekking te zien is: Eerst het baby, dan slingert de silverback elegant tussen twee takken omhoog.

Het baby klimt dapper naar geschat 10 meter hoogte (sorry voor de kwaliteit van de foto, maar met een beslagen lens en tegen het licht kan het niet beter).

Balancerend op een omgevallen boomstam, doorweekt kijken we naar de voorstelling. Ik ben totaal gefascineerd. De tijd lijkt stil te staan.

Plotseling hoor ik in de verte de stem van Omax, onze gids. Hij vraagt ons of het oké is om de gorilla's te verlaten. We zouden ze een rust moeten gunnen en de silverback lijkt door de regen behoorlijk gestrest te zijn. Bovendien moet hij voor het welzijn van het kleine weesbaby zorgen en de rest van de grote groep beschermen. Natuurlijk stemmen we in. Ik kan niet zeggen of we 30 minuten of meer dan een uur bij de gorilla's waren. Ik ben helemaal de tijd kwijt.

De terugweg naar het vertrekpunt duurt ongeveer een uur en op een gegeven moment gebeurt het me dan toch en ik land op mijn achterwerk. Zonder uitglijders komt volgens mij niemand terug van het gorilla-trekking.

Gelukkig, nat en tevreden bedanken we de trackers en onze drager.

We geven fooien en rijden terug naar het hoofdkantoor van het nationaal park in Buhoma. Natuurlijk niet om ons daar in het gastenboek in te schrijven (inschrijven in gastenboeken lijkt een sport in Uganda).

We maken later een afspraak met onze gids Omax ('na een warme douche') in onze lodge.

Omax komt niet alleen om onze certificaten uit te reiken, hij vertelt ons bijna twee uur lang over de gorilla's in Bwindi en ook over onze groep, het gedrag van andere gorillagroepen en de gebeurtenissen in Bwindi. In Bwindi leeft ongeveer de helft van de nog levende 800 berggorilla's (stand 2011. Momenteel wordt er weer geteld. Trend stijgend) op een hoogte van 1160 m - 2600 m.

Wat ook een reden is waarom het voor veel mensen een enorme inspanning is om de dieren te trekken. Ook een reden trouwens waarom we pas na meer dan een week Uganda de trekking hebben ondernomen.

In Bwindi is er de Habinyanja-groep of kort 'H-Groep' genoemd, die tijdens ons bezoek bestond uit de oudste silverback (Makara) in Bwindi en 16 andere leden. Het jongste lid heeft nog geen naam en wordt gewoon 'Elsa's baby' genoemd. Het is tegelijkertijd het jongste in Bwindi levende gorillababy en iets heel bijzonders:

Omdat zijn moeder Elsa (nog op de afbeelding te zien) recentelijk is overleden en de vrouwelijke gorilla's het baby niet hebben geaccepteerd, heeft silverback Makara zich persoonlijk om het baby bekommerd en zorgt sindsdien liefdevol voor het baby.

Kavuyo is de mannelijke Blackback, een 'troublemaker' zoals alle aanstaande silverbacks worden genoemd. Hij zal op een gegeven moment proberen om Makares plaats als silverback in te nemen.

Natuurlijk stellen we ook de belangrijkste vraag of het geld alleen in de zakken van de overheid stroomt of dat ook de gemeenschappen een deel van de vergunningen krijgen.

Omax legt ons uit dat 20% van de inkomsten direct naar de gemeenschap gaat. De dorpen zelf besluiten dan wat daarmee gebeurt. Vaak willen ze dat er wegen worden aangelegd. Na deze dag verbaast me dat niet. De rest gaat naar de Uganda Wildlife Authority, de training van rangers, artsen en onderzoekers en naar andere nationale parken.

Steeds opnieuw stellen we nieuwe vragen en haken we in. De opwinding en nieuwsgierigheid over een leven met de gorilla's is te groot. Voor onze afscheidsmoment wisselen we e-mailadressen uit. Ik kom binnenkort weer naar Uganda en we blijven in contact totdat ik een exacte datum van mijn reis heb. Omax regelt dan de vergunningen voor een bepaalde gorillagroep die hij me wil laten zien en ik kijk er nu al naar uit!

Ook al is gorilla-trekking een zeer dure aangelegenheid en voor velen een 'eenmalige ervaring': ik wil meer hiervan. Het maakt verslaafd.

'S Avonds zitten we bij het vuur met andere gasten, kijken naar de bergen en wisselen onze ervaringen van de dag over het gorilla-trekking uit. We vergelijken het gedrag van de verschillende groepen, tellen uitglijders in het uitdagende terrein, vragen naar de duur van de zoektocht naar de gorilla's en andere ervaringen die we allemaal tijdens het wandelen in het regenwoud hebben meegemaakt.

Pas laat op de avond, wanneer we net voor het slapengaan zijn, beseffen we dat we echt bij de gorilla's zijn geweest en vallen uiteindelijk in slaap.

Voordat je de berggorilla's kunt bezoeken, moet je een vergunning aanvragen bij de nationale parkautoriteit, de Uganda Wildlife Authority (UWA). Vanwege strikte beperkingen moet je je vergunning minimaal 6 maanden van tevoren boeken. Per dag en gorillagroep mogen slechts 8 personen een uur bij de berggorilla's zijn. Vooral in de hoofdreisseizoenen in december, januari en juli - september zijn de vergunningen snel volgeboekt.

Ik zeg maar zo dat we pure geluk hebben gehad dat we überhaupt nog vergunningen voor het Bwindi Impenetrable Forest en later ook voor het Volcanoes Nationaal Park in Rwanda hebben gekregen. We hebben de vergunningen pas een maand van tevoren via onze accommodatie geboekt. Daarom hebben we geen vergunningen meer voor Buhoma, maar alleen nog voor Ruhija in het Bwindi Nationaal Park gekregen. Wat in eerste instantie voor ons 'niet uitmaakt' leek, werd een probleem (zoals je in mijn verhaal hierboven misschien gelezen hebt).

Vergunningen zijn slechts 24 uur geldig, onderhandelen om onder ongunstige omstandigheden de vergunningen voor de volgende dag om te boeken, is helaas niet mogelijk. Ook als je verhinderd bent, krijg je geen geld terug.

Een opmerking: De minimumleeftijd voor gorilla-trekking is 15 jaar. De deelnemers mogen ook niet lijden aan besmettelijke ziektes, omdat het risico van overdracht naar de gorilla's te groot is.

Gorilla-vergunningen zijn duur. In Uganda kosten deze 600 USD en stellen je in staat om een gorillafamilie gedurende een uur te bezoeken. Bij de prijs zijn inbegrepen toegang tot het nationaal park, rangers, gidsen en sporenlezers.

Om de dieren te bereiken, moet je meer dan urenlange en uitdagende wandelingen door de dichte regenwouden maken.

In de tussentijdse maanden van het regenseizoen (april, mei en november) kosten de goedkopere vergunningen 'slechts' 450 USD (vanaf januari 2016). Tijdens mijn bezoek in november 2015 kostten de vergunningen in het regenseizoen 350 USD.

Voor een uur bij de berggorilla's 600 $? Auw. Hoewel dat kostbaar is, is het voor velen een unieke ervaring en draagt het bij aan de bescherming van de dieren! Ik heb al veel dieren in het wild mogen observeren, maar het bezoek aan de gorilla's was iets heel bijzonders. Ongelooflijk mooi en tegelijkertijd beangstigend, dat moment wanneer een silverback van meer dan 200 kg zich twee meter voor je opricht, op zijn borst trommelt om te laten zien wie hier de baas is. Geloof me, je weet dan wie hier de baas is!

In tegenstelling tot Rwanda, waar er maar één vertrekpunt voor gorilla-trekking is, is het in Uganda anders. Alleen in het Bwindi Nationaal Park zijn er vier vertrekpunten voor het bezoek aan de berggorilla's.

Wanneer je je vergunning aanvraagt, moet je dus het volgende in overweging nemen:

Pas daarna raad ik je aan om de plek voor het gorilla-trekking te kiezen (Mgahinga of Bwindi) en dan de plaats of accommodatie. Als je deze informatie hebt, kun je de vergunningen aanvragen. Idealiter regelt je reisorganisatie of de accommodatie dit voor je.

Vanwege onze reisroute hebben we gekozen voor het gorilla-trekken in het Bwindi Impenetrable Nationaal Park. In het Mgahinga Gorilla Nationaal Park hebben we daarvoor de Golden Monkeys bezocht, om vervolgens in Rwanda opnieuw de gorilla's in het Volcanoes Nationaal Park te bezoeken.

Ik zou heel graag naar het Virunga Nationaal Park in de Democratische Republiek Congo zijn gegaan. Er zijn 3-4 daagse tochten in het Virunga NP vanuit Goma aan de grens. Helaas was het tijdens ons bezoek te gevaarlijk, de situatie te onveilig en vonden er daardoor geen tochten naar habitué gorilla's plaats.

In het Bwindi Nationaal Park zijn er vier vertrekpunten voor het gorilla-trekking: Buhoma, Ruhija, Rushaga en Nkuringo. In de kaart heb ik jullie getekend waar de vertrekpunten zijn, die voor ons tijdens het regenseizoen onoverkomelijke wegen tussen Buhoma en Ruhija heb ik doorgestreept.

Als je vanuit het Queen Elizabeth Nationaal Park of rechtstreeks vanuit Kampala naar het Bwindi Impenetrable Nationaal Park reist, raad ik je aan om Buhoma als vertrekpunt te kiezen. Buhoma bereik je het eenvoudigst en snelst. De verharding is van relatief goede staat en is pas in 2015 vernieuwd. Nkuringo en Rushaga liggen in het zuiden en zijn sneller bereikbaar vanuit Kisoro (of vanuit Rwanda). Door het park zelf is er geen weg. Ruhija is ook een plaats die je vanuit het zuiden beter kunt bereiken.

Het belangrijkste voor het gorilla-trekking is je vergunning en je paspoort! Vanwege de opwinding komt het ondanks herhaalde waarschuwingen wel eens voor dat toeristen hun pas of vergunning in de accommodatie vergeten.

Voor het bezoek aan de gorilla's raad ik je aan om je in 'lagen' te kleden, het weer is wisselvallig. In het ene moment schijnt de zon, in het volgende giet het als uit emmers.

Ik ken niemand die het bezoek heeft betreurt. Eerder het tegenovergestelde. Men wil terug. Ook al is de prijs stevig (Rwanda is met 750 $ duurder), het is een privilege en vaak een unieke kans om de gorilla's te observeren en een uur met hen door te brengen. De gorilla's zijn niet alleen zeldzaam, je moet deze adembenemende ervaring zelf verdienen.

Men moet zelf het uitdagende terrein gaan, klimmen, glijden of zelfs kruipen. Hoe lang de weg naar de gorilla's duurt weet je vroeg in de ochtend wanneer de tochten beginnen nog niet. Soms is het een uur, soms kan het ook zeven uur zijn. Na een uur is het moment voorbij, maar ik zal mijn leven lang aan dit moment bij de gorilla's herinneren.

Toegegeven, de accommodatie is allesbehalve low-budget. Maar het is het waard: De acht bandanas hebben allemaal een balkon met uitzicht op het bos. Dit staat bekend als de thuisbasis van de berggorilla's, apen, chimpansees en vele vogelsoorten.

Alleen het uitzicht maakt het verblijf waard:

De eco-lodge doet zijn naam eer aan: Voor het tandenpoetsen zijn er waterflessen, voor de rest wordt regenwater gebruikt. Stopcontacten zijn alleen in het hoofdgebouw beschikbaar, de rest wordt met zonne-energie gevoed. Afhankelijk van de zonneschijn is er warm water of niet.

's Nachts krijg je warmwaterflessen en in het hoofdgebouw is er open vuur.

Alle gasten zitten aan een lange tafel, wat ik bij bijna alle accommodaties deze reis geniaal vond. We kwamen altijd met de anderen in gesprek. Vooral na het gorilla-trekking was er veel te vertellen. De volgende avond raakte het gesprek ook niet op, omdat we allemaal onafhankelijk van elkaar Buhoma, de omliggende dorpen of projecten die Volcanoes Safaris ondersteunde hadden bezocht.

Toegegeven, Buhoma is vrij overzichtelijk. Ik vond het hier behoorlijk leuk. Geen spoor van hectiek en overal vriendelijke en nieuwsgierige mensen.

Tussen de accommodaties en het hoofdgebouw van het nationaal park bevinden zich links en rechts kleine winkels - vooral souvenirwinkels. Hier werd men vriendelijk in elke winkel uitgenodigd. Gezellig rondslenteren was geen optie. We hebben het spelletje mee gespeeld, maar we hebben niets gekocht.

Tip: De gesculptureerde gorilla's koop je het goedkoopst als je ze in het dorp koopt waar je gorilla-trekking start. De gemeente ondersteunt je dan het meest.

We hebben in de kleine winkels geprobeerd om koekjes te vinden. Een kijkje binnenin was heel interessant. Koekjes waren er helaas niet, maar wel fruit.

In Buhoma is er nieuw de 'Bwindi Bar', die door Volcanoes Safaris wordt ondersteund. Hier krijgen jongeren zonder (school)opleiding de kans om een beroep te leren. Natuurlijk hebben we de bar bezocht en een koffie gedronken.

Volcanoes Safaris ondersteunt daarnaast een theeproject en verbouwt eigen thee, die in de andere lodges van Volcanoes wordt geserveerd en zich als uitstekend souvenir leent. De theevelden in Buhoma dienen bovendien als 'buffergordel' tussen de gemeente en de gorilla's. De primaten houden van fruit, maar verafschuwen thee.

Daarna werden we uitgenodigd om het Bwindi Community Hospital te bezoeken. We hadden de avond ervoor een aankomende arts uit Engeland ontmoet, die hier een jaar werkt. We hebben bijna drie uur het ziekenhuis bezocht en waren onder de indruk van de inzet en onder welke moeilijke omstandigheden hier operaties worden uitgevoerd. Ook malaria-preventie, gezinsplanning en vooral AIDS spelen een grote rol in het ziekenhuis.

Dankzij het ziekenhuis zijn nu bijvoorbeeld meer dan 15.000 kinderen beter beschermd tegen malaria. Allemaal door de verstrekking van klamboes en het bewust maken dat men 's nachts eronder moet slapen. In het ziekenhuis worden trouwens altijd vrijwilligers gezocht die een bepaalde tijd hier willen verblijven.

Tijdens mijn reisvoorbereiding en ook ter plaatse heb ik verschillende schrijfwijzen gevonden. 'To track' betekent 'volgen', dus 'iemand volgen of een spoor volgen'. 'Tracking' betekent zoveel als 'sporen zoeken'.

'To trek' daarentegen betekent 'mars, wandelen' en 'trekking' of 'trek' betekent 'wandeling, lange mars'. Hoewel de zoektocht naar berggorilla's een lange en zware mars kan betekenen, vind ik dat de zoektocht naar de sporen van de gorilla's passender is.

In wezen zijn beide termen echter correct. Op mijn certificaat voor het gorilla-trekking in Uganda staat 'Gorilla-Trekking' en op het certificaat uit Rwanda staat 'Gorilla-Trekking' gedrukt. Ook hier vind je verschillende schrijfwijzen.

Dit boek lag in de lodge en trok onmiddellijk mijn aandacht. Het gaat over de bescherming van de gorilla's, vooral in Congo door Carlos Schuler. Hij schrijft over zijn leven en de gevaren in Congo. Heel interessant, vooral ook om te lezen over de achtergronden van de oorlogen daar. Ook wat betreft de inzet van NGO's, de VN en dergelijke!

Het boek is helaas alleen bij de uitgever en moet waarschijnlijk lastig besteld worden. Het is de moeite waard. Link naar het boek.

Wil je altijd de beste reis- en insider tips ontvangen? Volg me dan op Facebook, Instagram, Pinterest, Threads of abonneer je op mijn Nieuwsbrief om regelmatig updates en exclusieve tips te krijgen.